ΚΡΟΚΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ

Ιστορία του Κρόκου

Ο κρόκος, το χρυσάφι της ελληνικής γης όπως αποκαλείται, συγκαταλέγεται στα πιο προσφιλή και πολύτιμα μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών, για το άρωμα, το χρώμα, τις φαρμακευτικές και αφροδισιακές του ιδιότητες.

Η Κλεοπάτρα το χρησιμοποιούσε στα καλλυντικά της, οι αρχαίοι Φοίνικες στις προσφορές τους στη θεά Αστάρτη, ο Όμηρος το αναφέρει στα κείμενά του ενώ το συναντάμε ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη.

Οι κάτοικοι της περιοχής φυτεύουν τον κρόκο κάθε καλοκαίρι και όταν φθάσει το φθινόπωρο αφαιρούν με το χέρι τα πολύτιμα στίγματα του πανέμορφου λουλουδιού και τα αποξηραίνουν προσεκτικά για να γίνουν τα βαθυκόκκινα λεπτά νήματα.

Χρειάζονται 50.000 περίπου στίγματα για να προκύψουν 100g κόκκινου κρόκου.

Ο κρόκος ή η ελληνική ζαφορά (saffron) όπως συνήθως λέγεται, ανήκει στην καλύτερη ποιότητα σαφράν στον κόσμο.

Ιδιότητες:

● Τέλειο εμμηναγωγό.

● Άριστο στομαχικό.

● Βελτιώνει την όραση.

● Αντισπασμωδικό.

● Αντικαρκινικό.

● Κατά της υπέρτασης.

● Διεγερτικό.

● Καταπραΰνει τους πόνους των νεφρών.

● Διεγείρει την όρεξη.

● Κατά της χοληστερίνης.

● Διευκολύνει την πέψη.

● Περιορίζει τις γαστραλγίες, τον υστερισμό, τους σπασμούς, τον κοκκύτη και τους νευρικούς κολικούς.

● Θεωρείται αφροδισιακό.

● Εξωτερικά χρησιμοποιείται(σε πλύσεις) στο γιάτρεμα σπυριών, φλεγμονών και στις παθήσεις κυρίως του στήθους.